ProLingua, plataforma a prol da defensa e promoción da lingua galega

  • Cando amar é pecado

  • Canción dedicada a ProLingua e incluída no disco De Amor, dor e loita co que A Quenlla celebra o seu 30 aniversario. Letra e música: Baldomero I. D.

    Letra

Loading Audio Player...

Promoción

Banner principal

 

«Non estou aquí pola lingua dos meus pais nin pola miña, estou pola dos meus fillos e dos meus netos.»

-Manifestación pola lingua galega en outubro de 2009 en Compostela


Ver o proxecto

Voces

Discurso do Premio de Creación Literaria, X. M. Lema

Por Xosé María Lema

En primeiro lugar, o meu agradecemento ó xurado pola súa escolla e a miña solidariedade cos finalistas, pois sei, por experiencia, a decepción que se sofre cando un chega ó remate superando todos os atrancos e despois o trofeo o leva outro. Teño experiencia nisto, e non só por esta novela; mirando esta estatuíña de Martín Codax que teño agora nas mans venme á memoria que no ano 1993 ou 1994 tamén fora último finalista deste mesmo Premio da Crítica, neste caso de Investigación, coa obra A Arte Relixiosa na Terra de Soneira, pero o galardón  acabouno levando outra persoa. Tamén agradezo a Edicións Xerais, que se atreveu a publicar unha novela tan longa (máis de 600 pp), sen resultar premiada na edición de 2011 (na que , como se sabe, fora finalista).

No tocante ó argumento desta novela, eu limítome a traducir un manuscrito de finais do séc. XIX procedente de Escocia, que narra a viaxe de volta da goleta Hispaniola, cun tesouro nas súas adegas. A viaxe de volta non foi tan pacífica como a resumira o autor (Stevenson) da famosísima novela A illa do tesouro, pois tivo certos contratempos na chamada Costa do Solpor ou do Solposto.

Desde que se publicou a fins de xaneiro de 2013, ademais das excelsas presentacións (desde as apadriñadas por Fernández Rei e Ferro Ruibal, académicos,  a Carme de Lelucho, percebeira de Camelle, que me fixo unha vivísima presentación no auditorio do faro Vilán, preto dun dos escenarios dos feitos que se narran) a obra recibiu moi boas críticas, algunhas delas sublimes, en especial as dúas primeiras, que deixaron o listón moi alto con frases como “Compendio do mellor das novelas clásicas de aventuras –penso sobre todo nos modelos da literatura inglesa (Stevenson)-” ou tamén “Esta é a clase de novela que fará perdurar a nosa literatura e a nosa lingua, por citar só un par delas.

Frases esaxeradas, sen dúbida, que cito con certo rubor, e fágoo agora para agradecerllas públicamente ós seus autores, porque me reconfortaron para superar certas decepcións que, quen o ía dicir á miña idade, esta novela me ocasionou, ata o punto de que cheguei a arrepentirme de a ter publicado.

Remato lembrando as tres posibilidades que na presentación de Compostela lle auguraba o académico Xesús Ferro Ruibal a este obra:

1ª. Que se habería de traducir ó inglés (é dicir: volver ó idioma de orixe, neste caso: recuperar o manuscrito escocés).

2ª. Que chegaría ó cine.

3ª Que se habería de facer unha Ruta Costa do Solpor.

No seu día eu xa advertira que as dúas primeiras “profecías” eran como soñar esperto e que só vía factible a terceira, e así o está sendo: respondendo a unha proposta da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) elaborei esa ruta e dentro duns días vaise colgar no seu web a Ruta Costa do Solpor, con abundantes fotos dos principais escenarios naturais da novela: ademais da cidade da Coruña, os concellos de Fisterra, Muxía e Camariñas. Só falta estreala, para o que eu me brindo, como é lóxico. De mil amores.

Hai tres anos, en agosto de 2011, cincuenta excursionistas da Costa da Morte viaxamos a Cornualles, a fisterra británica. Na novela fálase dos Falmouths Packets ou Corunna Boats, buques-correo que ata mediados do séc. XVIII levaban a correspondencia de Gran Bretaña a España e viceversa. Na igrexa dunha aldeíña do norte de Cornuallles, Zennor, hai unha placa de mármore do ano 1930 que honra a memoria de dúas persoas, un mestre e o seu fillo, que que no séc. XIX tiñan certos coñecementos, lembraban palabras, da vella lingua córnica, desaparecida a finais do séc. XVIII. Os alí presentes quedamos en silencio e desexamos que oxalá nunca en Galicia os nosos descendentes teñan que inaugurar unha placa semellante. Hoxe en día hai uns 300 córnicos tratando de resucitar por medio de documentos antigos o seu idioma perdido, e están tolos de entusiasmo cos seus avances, pois xa están logrando conversas fluídas. ¡Como se valora un ben cando se perde!

Aquí díxose que non era o momento das reivindicacións. Eu non fago ningunha. Só un rogo: volvamos ó consenso.

Moitas grazas.


Nota: Texto aproximado lido na recepción do Premio de Creación Literaria (Fundación Premios da Crítica de Galicia, Vigo, 11 de outubro de 2014).

Publicado
Out 12
Autor
Normal Admin (admin)


Novas

USO DE COOKIES

Empregamos cookies propias e de terceiros para mellorarmos a túa experiencia e os nosos servizos, así como para mostrarche, desde o noso sitio web ou desde os de terceiros, publicidade baseada na análise dos teus hábitos de navegación. Se continúas navegando, consideramos que aceptas o seu uso.
Podes obter máis información na nosa Política de Cookies.